Brandweerman

De Heer Post heb ik ontmoet in de Schutse, waar hij al weer een poosje woont. Al pratende merkte ik dat hij eigenlijk wel heel belangrijk is geweest voor de Amsterdamse brandweer. Ik vroeg hem of hij daar iets over wilde vertellen. Dat deed hij graag.

 

  

“IK LAS EEN ADVERTENTIE IN DE KRANT VAN DE AMSTERDAMSE BRANDWEER”

Als Fred Post ben ik geboren in 1928. Omdat mijn ouders op een binnenschip vaarden heb ik mijn prille jeugd doorgebracht bij mijn opa en oma. Die woonden in Paesens Moddergat. Dat zijn eigenlijk 2 dorpen vlak naast elkaar tegen de waddenkust aan, niet zo heel ver van Dokkum. Vanaf de 4e klas kwam ik bij mijn ouders aan boord. Naar een vaste school kon ik natuurlijk niet zodoende kreeg ik ligplaatsonderwijs. Je had een boekje waarin nauwkeurig stond hoe ver je was met de lessen en waarin nauwkeurig de vorderingen werden bijgehouden. Ik was de oudste, mijn jongere broers gingen wel naar de schippersschool, waaraan een internaat was verbonden. Na mijn schooltijd ging ik werken en op mijn 19e moest ik in militaire dienst. In diensttijd heb ik toen nog de cursus algemene ontwikkeling afgemaakt. In 1948 werden we uitgezonden naar Nederlands Indië. Ik kwam bij de afdeling Landingsboten, omdat ik thuis was met het leven op het water. We moesten soldaten afzetten die op patrouille gingen en vijanden opsporen. Het was geen fijne tijd. Na het schippersleven kwamen mijn ouders aan de wal. De tijden waren slecht en ze verkochten de boot. We woonden toen in de Jan Steenstraat en later in een wat groter huis op de Leeuwendalersweg in de Bos en Lommer. Ik had verschillende baantjes. Eerst bij een grossier van producten die bij meubelstoffeerderrijen gebruikt werden en daarna nog ruim 2 jaar in het magazijn van de Rijksverzekeringsbank, die toen nog op de Appololaan stond. Ik was intussen getrouwd en woonde in de Utrechtsendwarsstraat. Ik wilde eigenlijk wel wat meer verdienen. Op een dag las ik een advertentie in de krant van de Amsterdamse brandweer. Mijn sollicitatie viel in goede aarde en ik kwam daar in 1952 in dienst. Eerst volgde er een gedegen interne opleiding. Alleen in de weekenden was je vrij. Je leerde alles over de ontwikkeling en het verloop van branden. De materialen die gebruikt moesten worden en hoe het blussen in zijn werk ging. Belangrijk was ook het aflegsysteem, dat zijn werkzaamheden die je in groepsverband doet om b.v. water met behulp van slangleidingen te verplaatsen van de plaats van de opslag (de waterwinplaats, tank e.d.) naar de brand. De groep bestond uit minstens 7 mensen. Om alles uit te leggen is wat veel. Dus laat ik het hier maar bij. Maar wil nog wel even zeggen dat we elke dag van 8.00u tot 8.30u gingen sporten om onze conditie zo optimaal mogelijk te houden. Leuke bijkomstigheid was dat de sportinstructeur mijn gymleraar van school bleek te zijn! Toen mijn kinderen nog klein waren kwamen ze wel eens naar de kazerne, ruimte genoeg om te spelen! Als we werden opgeroepen voor een grote brand was dat toch wel eens spanning voor het gezin.

Na 5 jaar ging de schipper van de blusboot Jan van der Heyde met pensioen en kwam ik in zijn plaats. De boot lag achter Carré. Ik sliep bij de manschappen in de kazerne Nieuwe Achtergracht. In de loop der jaren heb ik heel wat branden meegemaakt. Bijvoorbeeld in 1957 een grote brand in een complex pakhuizen op Wittenburg. In 1963 was er bij een heel strenge winter veel werk. In januari de Luycks fabriek in Diemen en een aantal bedrijven in de Spuistraat.

Het vroor toen zo hard dat het bluswater in ijspegels veranderde. We waren zelf ook ijsmannen geworden en zijn na de brand een hele tijd onder de warme douche moeten bijkomen! In februari van datzelfde jaar brak bij C & A in het centrum van Amsterdam een grote brand uit. Onze boot lag toen in het water bij het Damrak. De brandweerwagens werden door ons voorzien van water.

 

 

Dat pompten we uit de gracht via slangen naar de drukmachines van de mobiele eenheden. Op de boot ben je altijd paraat natuurlijk, maar wij leidden ook nog aankomende waterbrandweerlieden op. Een vrij zware opleiding, omdat de hele bemanning precies moest weten hoe het schip op een bepaald commando reageert. De mannen moesten ook door smalle doorgangen kunnen varen en de boot zo snel mogelijk tot stilstand weten te brengen. We wisselden deze dienst om de beurt af met een tijdje waldienst. Zodoende bleef je bij alle soorten brand betrokken. Niet iedereen was geschikt voor waterblussen, daar had je echt feeling voor nodig. Er was ook nog een blusboot van de Havendienst. Daarop hadden we een blusinstallatie en overdag een blusman. Als er ’s nachts brand uit mocht breken dan hadden we binnen heel korte tijd een volledige bemanning op die boot en dan stond dat schip onder commando van een brandweerman. Ja, ik heb mijn werk bij de Amsterdamse brandweer altijd heel graag gedaan en ben er dan ook tot mijn pensioen gebleven.

Het was een mooie tijd ook omdat de collegialiteit zo groot was. Iedereen stond voor elkaar klaar, ook privé als het nodig was. Ook nu nog komen een groep “oud-brandweerlieden” met familie om de twee weken bij elkaar om gezellig te klaverjassen en 2 à 3 maal per jaar worden we uitgenodigd voor een gezellig samen zijn. Nu iedereen wat ouder is en het qua gezondheid met de een wat beter gaat als met de ander is er altijd de bereidheid om elkaar te helpen.

Fred Post

Dit verhaal werd opgehaald door mevrouw Anneke van Bentum. Lid van de werkgroep Van Schoenendoos naar Internet van Eigenwijks.

f o t o ( 1 ) helm met logo Amsterdam
f o t o ( 2 ) brand Spuistraat 1963, koude winter duidelijk te zien (Nationaal archief)
f o t o ( 3 ) brand C & A Damrak 1963 (A.N.P. Historisch archief)
f o t o ( 4 ) Blusboot Jan van der Heyde met aan het roer Fred Post (eigen foto Fred Post)