Huisarts in Nieuw-West

Naar aanleiding van haar reactie op een artikel in Het SloterpoortNieuws over “Van schoenendoos naar internet”, mag ik bij haar op bezoek komen.
 Mw. Ypenburg is een zeer krasse oude dame, die als pionier in de Westelijke tuinsteden als huisarts begonnen is. Zij woonde eerst met haar gezin in de Cornelis van Alkemadestraat en verhuisde later naar een woning in de Lobo-Braakensiekstraat. Haar kinderen zijn zelf al bijna met pensioen en haar man is helaas al jaren geleden overleden.

Noord-Nederlanders.
Zij vertelt mij over die eerste jaren. De bewoners van de nieuwe huizen kwamen veelal uit de noordelijke provincies, Friesland, Groningen en Drenthe. Zij kwamen, omdat Amsterdam veel werkkrachten nodig had, vooral bij het GVB.
 De familie Ypenburg heeft wel wat met Friesland. Al jaren hebben zij er een 2e huisje, waar mevrouw tot voor kort nog geregeld naar toe ging. Zij is erg geïnteresseerd in de natuur en met name weet zij erg veel van planten. Nu zijn het de kinderen en kleinkinderen, die gebruik maken van dit heerlijke oord.
Een veel zeggend voorbeeld van de vooruitgang van de nieuwe bewoners is de volgende anekdote: Een gezin gaat de nieuwe woning bekijken. De kinderen krijgen allemaal een eigen kamer! Zegt er één tegen zijn ouders: ”En moeten jullie nou nog met z’n tweeën in 1 kamer?’. De ogen van mevrouw Ypenburg stralen bij het vertellen van die herinnering.

Nederlands-Indiërs.
Even later komen de remigranten uit Indonesië zich vestigen in Nieuw-West. De manier van leven, hun gewoonten en eten wijkt wel erg af van de Nederlandse, maar door de ruime ervaring van veel Nederlanders in Indonesië valt het met de aanpassing vaak erg mee.
De sociale cohesie van de Indische mensen is veel groter dan men hier gewend was en dat had zo zijn voordelen.

Surinamers en Antilianen.
Daarna kwam een derde golf van mensen uit Suriname en de Nederlandse Antillen. Zij kwamen voornamelijk naar Nederland om hier een goede opleiding te volgen en dan terug te keren naar hun land om te helpen met de verdere ontwikkeling.
Velen keerden echter niet terug en vermengden zich, evenals de hen voorgegane bevolkingsgroepen, met de Nederlanders.

Gastarbeiders.
De laatste golf, die van gastarbeiders uit Turkije en Marokko, heeft mevrouw Ypenburg niet meer meegemaakt als praktiserend huisarts. Wel vindt zij, dat de maatschappij erg veranderd is in de bijna 60 jaar, dat de tuinsteden bestaan. Vroeger bestond de bevolking uit goed geschoolde mensen. Er woonden geen echt arme mensen en ook geen extreem rijken en asociale gezinnen waren er ook niet.

Eigen ervaringen van mevrouw Ypenburg.
In haar reactie, per e-mail, vertelt zij nog de volgende gebeurtenissen:
“Slotervaart was een zandvlakte, maar er waren al wel wegen en een enkele kraan (zie foto) Mijn zus woonde in Slotermeer, ik werkte in Oost.
Er was een verjaardag. Mijn moeder belde: “ kom niet op de fiets, het stormt veel te hard.” Kom nou, dacht ik , het weer is niet de baas over mijn doen en laten! Het woei inderdaad pittig, vanaf waar nu het viaduct Huizingalaan is tot Slotermeer heb ik me lekker laten voort waaien, zonder een trap te hoeven geven, ondertussen denkende, “en dit had ik moeten missen? Lekker niet!”. En terug heb ik zonder problemen een route door de stad genomen.

Het zal 1957 / 58 geweest zijn. Er was al een eenzame brievenbus waar nu het viaduct is en er was ergens een bushalte.
De eerste patiënten waren bouwvakkers met een zandje in het oog. Overtoomse Veld was een zandvlakte met nog een enkele kwekerij en de kerk van de Apostolische gemeente.
Twee tantes van in de 70 zouden op bezoek komen, we hadden het duidelijk uitgelegd. Lijn3, overstappen op de tram naar het Surinameplein (lijn 1) en dan 1 halte met de bus. Er waren nog geen strippen kaarten, met een kaartje mocht je 1x overstappen. “Toe nou”, dacht mijn pittige zuinige tante, ”voor 1 halte koop ik geen nieuw kaartje!”. Zogezegd, zo gedaan. Geen huis te zien, alleen in de verte de kerk, dus daar maar heen. Daar was geen mens. Dus dan maar weer terug en verder?.... Wel, ze zijn er gekomen, maar terug hebben ze toch maar de bus genomen. De oudste tante is 101 jaar geworden!.

Na 1 ½ uur nemen we afscheid. Ik krijg haar foto album mee om wat goede foto’s voor bij de verhalen uit te zoeken. Ik bedank haar voor het goede vertrouwen en beloof haar zo snel mogelijk alles in goede orde terug te brengen.

Verhalen verteller: mw. P.J Ypenburg.
Verzamelaar: Gré Bulterman-Takes.