Er is veel gebeurd tussen 1925 en 2010

Mijn leven begon op 9 April 1925 in Makkum (Fr.) in een gezin met 4 broers en 1 zus. Hier begon ik ook aan mijn schooltijd, de kleuter- en R.K.Lagere school. Daarna ging ik in Harlingen naar de Ambachtschool. Daar leerde je nog een vak. Als je de opleiding had voltooid was je ook echt een “vakman”. De keus werd metaalbewerker. Het was elke dag 16km heen en 16km terug fietsen. Ook deed ik in die tijd nog een extra cursus automonteur. Dan kwam ik pas ’s avonds om half 9 thuis. Maar alle moeite werd beloond. Ik slaagde voor beiden. Daarna was mijn eerste werkgever een houtzagerij bij ons in de buurt. Mijn vader wilde liever niet dat ik te ver wegging in verband met de dreigende oorlog. Als onderhoudsmonteur ging ik aan de slag, maar deed ook zaag- en slijpwerk.

Oorlog in Nederland.
Het was een verschrikkelijke tijd. Ik moest naar Duitsland maar het werd onderduiken. Het ging van boer naar boer, niet alleen ik maar velen met mij. We zaten soms met z’n zessen in strobalen verstopt. Ondanks de spanning steeds weer een onderduikplaats te vinden probeerde je toch wat te verdienen o.a. in een grossierderij in drank, tabak, boter, etc. Je moest o zo voorzichtig zijn want je verrader lag overal op de loer. In die tijd ontmoette ik iemand die bij Werkspoor in Amsterdam werkte. Hij stelde voor om daar later ook te solliciteren.

Vrijheid 1945.
In September 1945 ben ik naar Amsterdam-Noord vertrokken. Mijn werkgever werd Werkspoor. Daar ben ik heel mijn arbeidzame leven gebleven. Ik kwam in de kost bij een familie en ging maar 1x in de maand naar huis, omdat het moeilijk was thuis te komen door de schade aan bruggen en wegen. Mijn meisje Willie heb ik leren kennen op een danspartijtje in Bolsward. Dat was een mooie tijd. Maar op 1 Juli 1946 kreeg ik een oproep voor militaire dienst. De legerplaats werd Vught

Nederlands-Indië.
1 Oktober 1946 moest ik naar Nederlands-Indië vertrekken om mijn dienstplicht daar verder te vervullen.  Het doel was verzet tegen de Indonesische onafhankelijkheid en de rust herstellen. Het afscheid viel erg zwaar voor familie maar vooral voor mijn vriendin Willie. Ik behoorde tot het 10e Regiment Infanterie, 3e Bataljon. Een onderdeel van de “7 December Divisie”. Met mijn maten ging het per trein van Vught naar Rotterdam. Daar vertrokken we met m.s. Sloterdijk naar Tanjonpriok, de haven van Batavia. Het was een emotioneel afscheid. We voeren via de Waterweg naar de Noordzee. Het was wel even wennen hoor aan de beperkte ruimte met zoveel man bij elkaar in gestapelde bedden. Sowieso overal weinig  ruimte. In het kort verteld ging de reis langs het Nauw van Calais, Golf van Biskaje, de kusten van Spanje, Gibraltar en Noord-Afrika. We voeren 3 dagen op de Rode Zee. De Indische Oceaan oversteken duurde 6 volle dagen. Alleen maar water zagen we! Via de Java Zee kwamen we op 26 oktober aan in Tanjonpriok. Na aankomst werden we ondergebracht in een voormalige school waar we 4 maanden bleven. Het was wennen aan de hoge temperaturen.
Ik was ingedeeld bij de Stafcompagnie en was monteur voor alle voertuigen. Er waren 5 compagnieën. We vielen onder de bewakingsdienst waaronder ook de radio- en munitiedepots hoorden. We vertrokken geregeld naar andere posten. Die waren meestal heel primitief zonder fatsoenlijke sanitaire voorzieningen. Bij elke post keken we uit naar berichten van het thuisfront. Ik heb àlle brieven van Willie nog!
Onze politionele acties waren militaire offensieven tegen de Indonesische nationalisten. Onze troepen probeerden door veel patrouille te lopen en aanvalsacties het Indonesische gewapende verzet te breken en de orde en rust te herstellen. Maar alles eindigde in een oorlog waarin we werden geconfronteerd met hinderlagen en beschietingen. Je wist nooit waar de dood op de loer lag. Een verpleger die een zwaar zieke vrouw begeleidde werd in de ziekenwagen gedood. Er zijn veel kameraden gesneuveld. Wil er niet te veel over praten, maar vergeten doe je deze periode nooit. Het liefst wil je denken aan de gewone bevolking, die heel blij was met onze komst en op de diverse posten altijd voor ons klaar stond.
Bij de politionele acties slaagden wij niet de Indonesische nationalisten te verslaan. 27 December 1949 accepteerde Nederland de Indonesische onafhankelijkheid. Eind 1949 hoorden we dat we naar huis gingen. Wij waren blij, maar dachten ook gelijk aan onze mensen die hun leven hadden gegeven. We voeren terug met m.s. Volendam en werden in Rotterdam uitbundig verwelkomd door bootjes die overal opdoken en heel veel mensen die aan de kade stonden. In Makkum was ons  huis helemaal versierd en er speelde een muziekkorps. Daar was het weerzien met mijn ouders, familie en Willie, die al die tijd op mij had gewacht.

De draad weer opnemen.
Mijn werk bij Werkspoor pakte ik weer op. Van Januari 1950 – Mei 1952 had ik een kosthuis in Amsterdam Noord. Ik probeerde dichter bij huis werk te vinden, maar de verdiensten waren veel minder. Dus ik bleef bij Werkspoor. Toen Willie en ik getrouwd waren gingen we inwonen, ook in Noord voor f. 5,- per week + gaspenning. Een woning vinden was in die tijd ook al heel moeilijk.  Het lukte door bemiddeling van Werkspoor in Amsterdam West in de Ruys de Beerenbrouck
straat op 2 hoog een woning te krijgen, waar ik met mijn vrouw en later ook met de kinderen heerlijk heb gewoond. Het was het allereerste blok woningen. Alles was nog kaal.  Vanaf ons balkon zag je de tram op de Slotermeerlaan rijden! Ik  werkte 27 jaar in ploegendienst en klom steeds een trapje hoger. Maar het lot sloeg toe. Ik werd geveld door een hartaanval. Toen ik weer wat herstelde werd voorgesteld om halve dagen te gaan werken. Na een aantal jaren ging het slecht met het bedrijf. De kranten stonden er vol van. Ook ik kwam op non-actief te staan na al die dienstjaren.
Het was beter voor mijn gezondheid om naar een benedenwoning te verhuizen en het werd vlakbij: de Cabeliaustraat.

Toch weer doorgaan.
Heel veel steun heb ik altijd gehad van mijn vrouw en ik ging me inzetten voor de jeugd. Omdat ik veel in de polder ging kijken bij de sportvelden kwam ik in contact met Antilliaanse jongens die hier studeerden en gingen werken. Ze vroegen of ik ze wilde helpen. Ik heb ze vele jaren begeleid en als waardering hangt er hier een prachtige plaquette van de Waterpana Boys aan de muur. Ook had ik in het buurthuis de leiding over het klaverjassen, 12-14 tafels was heel gewoon. O ja, ik haalde ook nog aan de deuren geld op voor de vakbond. Maar toen ik hen nodig had gaven ze na 30 jaar lidmaatschap niet thuis onder het motto: “wij zijn er alleen voor werkende mensen”. Ik wil wel even aanhalen dat niet alleen ik maar ook mijn vrouw, na een druk gezinsleven, zich jaren heeft ingezet voor de Zonnebloem..

Ja we hebben hier alles in de buurt zien bouwen, afbreken en weer opnieuw bouwen. Met al die veranderingen heb ik veel moeite. Er zijn zoveel bekenden vertrokken. Je kent de mensen niet meer zoals vroeger. Het is nog moeilijker geworden omdat ik mijn vrouw sinds Maart moet missen, na 58 jaar samenzijn. Maar ik ben o zo gelukkig met mijn kinderen en kleinkinderen. Ze doen alles voor me, komen vaak en halen me op. Als het enigszins kan ga ik ’s middags op pad met mijn scootmobiel. Vaak de polder in naar de sportvelden. Daar ligt nog steeds mijn passie.

Chr.Altena

foto 1- 1 oktober 1946: uitzwaaien in haven Rotterdam
foto 2- weinig ruimte, met vieren boven elkaar, ik rechts boven
foto 3- mijn maat en ik  (staand) 
foto 4- mijn uitzicht op de Ruys de Beerenbrouckstraat, nieuwe huizen, nieuwe mensen. 

foto´s gekregen van de heer Chr. Altena en mevrouw Anneke van Bentum
verhaal opgehaald en opgeschreven door mevrouw Anneke van Bentum