Wonen in een chique buurt

Mijn man en ik kregen met ons jonge gezin in maart 1967 in de Hendrik de Bruynstraat een 3-kamer flat.”In een heel chique buurt met ontzettend mooie en dure huizen”, volgens mijn oma ,wiens buurjongen er ook een woning had. De indeling was echt heel ruim, met veel kasten, een zolder en een fietsenbox en de huur konden we net opbrengen.
De woningen werden beheerd door de ACOB, de onderwijzers bouwvereniging. Die hadden de 1e “stempels”( blok huizen) aan beide zijden van de Huizingalaan.

Na gezinsuitbreiding (onze 2e zoon was geboren) konden we in 1970 zonder veel moeite verhuizen naar een 4-kamerflat in hetzelfde blok aan de Pieter Calandlaan.
De woningen waren licht en de kinderen konden bij mooi weer op het balkon spelen en badderen in de zon. Met de boodschappenlift bij de hand, was het ook geen probleem om met baby en peuter (tas in de lift) van 4 hoog naar buiten te gaan.
Later, toen de liftschacht gebruikt werd voor het aanleggen van de individuele centrale verwarming, miste ik dat ding ontzettend. De jongens waren weliswaar al groot, maar nu deed de lift wekelijks dienst om de boodschappenkar (met veel flessen!) naar boven te hijsen, één persoon boven en één beneden aan het touw trekken en alles was in één keer boven. Daarbij werd hij ook gebruikt om b.v. buitenspeelgoed zoals een bal, stoepkrijt e.d. naar beneden te brengen, dat scheelde mij en de kinderen veel trappen lopen!!
Toen wij, mijn man en ik , in 1994 naar onze huidige 3-kamer woning met personen liften gingen verhuizen  hebben wij heel wat spullen, die zolang op zolder of in de box gezet waren, op moeten ruimen. Een mens verzameld veel in 24 jaar! Wij wilden graag in Slotervaart blijven wonen en tot nog toe bevalt het ons hier, na 43 jaar, best.
Dat wij nu niet meer in een monument wonen is misschien jammer, maar wij hebben nog steeds het uitzicht op die bijzondere huizen.

Verhaal: Gré Bulterman-Takes
Foto: Gré Bulterman-Takes