“Bij een eerste repetitiebezoek bij een koor in Slotervaart ben ik met mevrouw van Mierlo in contact gekomen. We kwamen toevallig gelijk aan en zij wees me de weg. Later hebben we nog met elkaar gepraat. Natuurlijk ook veel over vroeger. Zij woonde in haar jeugd in de binnenstad in het hartje van Amsterdam. Na haar schooltijd is ze op atelier gaan werken en trouwde in 1951. Er kwamen twee kinderen.

Na een periode in de Derkinderenstraat in een ruime woning te hebben gewoond, wilde ze samen met haar man iets kleiner gaan wonen en zij kregen in 2002 een leuk huis mèt tuin in Slotervaart.
Van wat in de oorlogstijd gebeurde weet ze nog veel. Dat haar vader daarin een rol speelde blijkt wel.”

Onderstaand verhaal is opgehaald en opgetekend door Anneke van Bentum, verhalenverzamelaar bij “Van Schoenendoos naar Internet”. Ter inleiding heeft zij onderstaande tekst aan het verhaal toegevoegd.

ZO WAS MIJN VADER……
Ik was 11 jaar toen de oorlog uitbrak. Het was een heel moeilijke tijd. Vooral voor ouders met kinderen was het zwaar om de maagjes te vullen, zo ook bij ons thuis.
Heel veel levensmiddelen waren op de bon. Je moest een stamkaart hebben om aan bonnen te komen. In de krant stond dan wanneer en hoe laat je naar de winkel kon gaan om producten te kopen. Er stonden lange rijen voor de winkels. Er was veel verdriet om wat er allemaal gebeurde door de bezetter. Dat vergeet je nooit. Veel gebeurtenissen uit mijn leven heb ik opgeschreven. Uit de anekdotes hieronder blijkt dat er – ondanks het verdriet en de pijn van de oorlog – ook bijzondere dingen zijn gebeurd waaraan ik mooie herinneringen bewaar.
 Op de foto hiernaast zit ik helemaal links, naast mijn broer en zussen.

1943 Amsterdam - “Een moeilijke tijd: Oorlog, Armoe en Honger”

Maar er viel soms ook veel te lachen, zoals die keer dat mijn vader en een buurman een aantal vaten met olie bij de Duitsers weg stalen, wat geen gemakkelijk karwei was. Ze waren met de handkar. Alles ging stiekem en in het donker. Mijn vader was van beroep schilder. Dus ging hij aan de slag en schreef een engelse tekst op de vaten. Daarna ging hij met een soort bewijs naar de Duitsers en verkocht ze voor een goeie prijs. Maar ook om de vaten af te leveren moest je creatief zijn. Ze spraken af op een stille plek. Ze namen de vaten niet allemaal tegelijk mee en deden dan zogenaamd moeilijk en zeiden dat ze misschien aan nog meer vaten konden komen. Afijn met alle gevaren van dien hadden wij een goede tijd en voelden we ons rijk. En iedereen profiteerde mee. Zo was mijn vader. Wij hebben er vaak om gelachen en vele keren dit verhaal verteld. Misschien hebben de Duitsers er ook om gelachen en het wel begrepen.

“De schilder werd verkoper. Of andersom?”

Mijn vader (op de foto zittend in het midden) kon in de oorlog van het schilderwerk niet rondkomen en ging in de zwarte handel. Vooral aan rollen stof was nogal makkelijk te komen door sluiting van veel fabrieken. Bij de boeren in Brabant waren genoeg mogelijkheden om handel te drijven. Hij reisde met de trein. Daarin zaten ook veel collega’s . Ook onderling werd er gehandeld. Op het station aangekomen sloeg hen de schrik om het hart. Het perron stond vol soldaten met hun geweren in de aanslag. Iedereen bleef verstijft zitten, behalve mijn vader. Die stapte uit en riep in zijn beste duits: “Ich bin anstrijker, und war ist die commedant?” En hij liep dapper op de hoge piet af, terwijl hij steeds riep wie hij was en wat hij kwam doen. Ze wezen hem netjes de weg naar een groot gebouw. Dus zo liep hij met z’n engeltjes op z’n schouder gewoon de poort uit, mèt zijn balen stof. Hoe de terugreis is gegaan? Nou……..Véél gelopen en liftend en zo goed en zo kwaad als het kon in die tijd met het openbaar vervoer. In ieder geval was hij uitgeput toen hij thuiskwam.

Mevrouw C. van Mierlo
Slotervaart