De boze appelboom

Verhalen verzamelaarster Gulcin Sevincer heeft op twee handgeschreven velletjes papier van een Turkse vrouw woonachtig in Nieuw Sloten een verhaal mogen ontvangen.  Onderstaand de vertaling.  Het originele verhaal is ook bijgevoegd.

 

 

DE BOZE APPELBOOM

Toen ik 17 jaar was ben ik getrouwd en uit Turkije naar Nederland gekomen. In het jaar 1992 hadden mijn schoonouders het over nieuwe woningprojecten in Nieuw Sloten en hebben zich hiervoor ingeschreven. Zij zeurden dat wij ons ook moesten inschrijven, zodat we met de hele familie in dezelfde buurt zouden kunnen wonen. Wij durfden dit eerst niet, maar omdat ik in een kledingfabriek werkte heeft mijn man het besluit genomen om, twee dagen voor het einde van de inschrijvingen, ons toch in te schrijven voor dit project. In die tijd werden de woningen door middel van loting toegewezen aan de mensen. Na de loting kregen we te horen dat mijn zwagers en wij in aanraking kwamen voor een woning, en de andere familieleden niet. We waren erg blij, omdat we een nieuw huis kregen. Toen we de plek van het huis gingen bezichtigen, bleek het nog alleen een zandvlakte te zijn.

Toen we de sleutels hadden, begonnen we eerst met het verhuizen van alle kleine spullen. De dag dat we de koelkast uit de auto probeerden te halen kwam  een Nederlander rennend naar ons toe om ons te helpen. Hij tilde de koelkast samen met mijn man naar binnen. Hierna heeft hij zichzelf voorgesteld en zei hij dat hij onze buurman ‘Herman’ was. Ik was samen met mijn man erg blij met  zo in aardige buurman. Later hebben we ook met de andere buren kennis gemaakt. Sinds de eerste dag van kennismaking hebben we een hele leuke en goed band met de Nederlandse buren. We waren in Turkije al gewend aan het hebben van zulke goede buren, en het stelde ons gerust dat ook deze buren veel waarde hechtten aan het hebben van goed contact. Al 19 jaar lang zorgen we ervoor dat de vriendschap en het goede contact met de buren voortduurt. Door mijn taalgebrek kan ik niet zo spontaan zijn, maar we begrijpen elkaar wel. Daarentegen is man  ten opzichte van mij wel spontaan en ook behulpzaam. Hij helpt bijvoorbeeld de hele buurt bij het repareren van fietsen.

 Op 21 November, juist de dag dat het hard ging sneeuwen, begonnen wij met verhuizen. Om te voorkomen dat mijn bloemen in de vrachtwagen beschadigd zouden worden, heb ik ze van tevoren in het lege huis gebracht en ben ik weer terug gegaan naar mijn oude huis om de andere spullen op te halen. Toen ik in de avond bij mijn nieuwe huis kwam kon je rode vloeistof, die erg leek op bloed, onder mijn voordeur vandaan zien komen. Ik was erg geschrokken, maar ik spaarde al mijn kracht en ging naar binnen. Eenmaal binnen, zag ik dat al mijn bloemen, die voor mij erg waardevol waren, dood waren gegaan en een rode vloeistof hadden vrijgelaten. Die dag begreep ik, dat bloemen net zoals mensen zijn. Wanneer ze de omgeving verlaten die ze gewend zijn, kunnen ze net zoals mensen, huilen en zich beroerd voelen. Ik heb mijzelf in de bloemen gevonden; ze waren net zoals ik de eerste dagen in Nederland was. Ook ik huilde van binnen; ik dacht aan mijn bed, mijn kamer,  aan alles wat ik heb achtergelaten.

In onze tuin hebben we een appelboom, perenboom en pruimenboom geplant. Een kleine appelboom heeft ons fantastische appels geleverd, maar de perenboom ernaast hebben we na een paar jaar moeten weghalen. Dat jaar heeft de appelboom geen enkele appel opgeleverd, en de jaren erop kregen we kleine en weinig appels. De appelboom die het zo goed deed, was er plotseling mee gestopt. We hebben in Tuincentrum Osdorp de reden hiervoor gevraagd. Zij stelden ons de vraag of we een boom die zich naast deze appelboom bevond, hadden weggehaald. En ja, we hadden de perenboom weggehaald. Het antwoord die we op de vraag kregen was: ‘De appelboom is boos op u’, en dit antwoord heeft ons erg verbaasd.

Door deze twee ervaringen heb ik mij gerealiseerd dat bloemen en bomen, net zoals mensen een taal hebben die ze spreken, en gevoelens hebben die ze op hun eigen manier uiten.

Ik ben erg blij dat ik in deze buurt woon. Mijn goede band met de buren, de steun die ik van ze krijg en de activiteiten die we samen doen, geeft mij kracht en een goed gevoel. Als ik nu zou moeten terugkeren naar Turkije, weet ik dat mijn hart hier in Nederland zou blijven en ik het erg zou missen. Eigenlijk heb ik het grootste deel van mijn leven in Nederland geleefd; ik heb hier geleefd en ik ben hier “oud”geworden en ik weet dat mijn leven hier ook zal eindigen. Ik ben erg blij met het wonen in stadsdeel Nieuw-West. Er zijn vast nog veel meer stadsdelen in Amsterdam waar je net zo goed kunt leven als hier, maar in mijn ogen is dit het beste stadsdeel en ik ben niet van plan om het ooit te verlaten.

Yasemin Kizitepe-Bircan